Als de diagnose dementie valt, stort de wereld even in. De toekomst wordt onzeker en de angst voor verlies overheerst. In mijn werk zie ik dagelijks de worsteling van partners en kinderen. Ze willen hun dierbare niet kwijtraken.
Contact maken via zintuigen
Woorden worden lastiger, logica verdwijnt. Maar de emotie blijft. Ik herinner me een mevrouw die onrustig en boos was. Praten hielp niet. Tot we samen de was gingen vouwen. De geur van schoon wasgoed, de bekende handeling... ze ontspande direct. We zoeken bij Senior Centraal altijd naar die ingangen. Muziek uit de jeugd, de geur van vers brood, het voelen van de zon in de tuin.
Structuur biedt veiligheid
Voor iemand met dementie is de wereld chaotisch en soms beangstigend. "Waar ben ik? Wie ben jij?" Structuur is dan het anker. Elke dag op dezelfde tijd opstaan, vaste plekken aan tafel, en vooral: vaste gezichten. Als ik binnenkom, zeg ik niet "Ik ben de zuster", maar "Hoi, ik ben Daphne, we gaan koffie drinken." Dat schept een band in plaats van afstand.
Samen beleven
Het gaat niet meer om grote reizen of prestaties. Het geluk zit in het nu. Samen naar de markt, de eendjes voeren, of gewoon hand in hand op de bank zitten. Als we stoppen met trekken aan wat er niet meer is, en meebewegen met wat er wél is, ontstaan er vaak onverwacht mooie momenten.